Huldiging Alpe d’HuZes

 

Ian Bosch

Ik hoorde dat we als school mee zouden doen en ik dacht eigenlijk lijkt het me wel mooi om mee te doen voor mijn opa, hij is een aantal jaar geleden overleden aan kanker. Ik had het aan mijn ouders gevraagd en die zeiden dat het leuk is als je meedoet. Er moesten wel ouders mee dus we hebben ons ingeschreven. Het was niet zo makkelijk om het sponsorgeld bij elkaar te krijgen, zeker voor kinderen is dat lastig.

Ik heb heel veel knobbel getraind in ’t Harde en ook veel in het bos, kilometers maken. De hoogtemeters hier zijn eigenlijk niet vergelijkbaar met de Alpe d’Huez dus dan kan je beter kilometers maken. Ik heb ook getraind in Limburg, dat kwam een klein beetje in de buurt.

Toen we er waren zag ik al die mensen die een kaarsje gingen zetten voor in de bochten. Dan komen er best veel emoties los, daar werd ik wel droevig van en dan moest ik ook echt denken aan mijn opa, voor hem heb ik het gedaan eigenlijk, dat voel je echt.

Yvette Wittingen

Ik wilde vorig jaar al meedoen maar toen had ik nog geen wielrenfiets. Nu fiets ik 9 maanden en ik fiets 4 keer in de week bij een vereniging de IJsselstreek bij Flevonice op de skeelerbaan. Je traint ergens voor waar je heel graag aan mee wil doen. Mijn tante is aan kanker overleden en de familie heeft daar heel veel last van dus ik wilde wat doen en zo kan ik dat laten zien. Mijn vader is met me meegegaan, hij heeft ook samen met me getraind. De eerste beklimming hebben we samen gedaan maar ik ga iets harder dan hij en zijn ketting ging eraf bij de eerste bocht dus toen was ik eerder boven. De tweede keer zijn we wel samen over de finish gegaan, hand in hand. De derde beklimming heb ik alleen gedaan. Ik kon nog praten toch? Als je nog kan praten dan kan je ook nog fietsen, dat zeggen we bij de wielrenvereniging.

De dag voor de Alpe d’Huzes was heel bijzonder, alles wordt geregeld: bordjes op je fiets, kleding klaarleggen, dan wordt het echt, dan wordt het officieel. Ik ben heel erg trots op wat ik heb gedaan, ik wil nog wel een keer maar dan wel weer met school omdat je dan echt samen bent.

Zärrin Meester

Een paar jaar geleden zijn er wel 6 mensen in mijn omgeving overleden aan kanker en toen las ik ergens over een jongen die meegedaan had aan de Alpe d’Huzes. Toen hoorde ik dat we dat hier op school ook doen en dacht ik alleen maar: aanmelden! Mijn moeder en mijn opa en mijn tante zijn meegegaan. Ik vond het wel lastig om mensen te vragen om me te sponsoren maar het is me wel gelukt. Mijn kapster Monique heeft me het meest geholpen omdat ze een gedeelte van het geld doneerde van iedere knipbeurt. Ik heb speciaal voor de Alpe d’Huzes een fiets gehuurd en ik vind het wielrennen zo leuk dat ik nu een fiets ga kopen. Ik fiets en skateboard en step veel dus ik heb wel een goede conditie en goede beenspieren. Ik ben drie keer de berg op geweest, de derde keer was heel zwaar. Ik wilde wel een vierde keer maar omdat je onder de 18 niet mag afdalen, kost het heel veel tijd om weer bij de start te komen. Volgend jaar ga ik echt wel weer mee!